همه میگن من مرده ام ...به بالا نگاه میکنم منو داخل گودال سیاهی میذارن...همه دور گدال جمع شدن و به چهره من و گودال نگاه میکنن...میخوام داد بزنم..ولی حال ندارم میخوام ببینم اخرش چی میشه.این مرگ چیه که همه ازش میترسن...من این پایینم ... واونا بالا...اون داداشمه...دستش رو گرفته جلوی چشماش و داره از اون زیر من مجسمه گلی رو با ترس نگاه میکنه...هنوز یادمه اون روزی رو که نمی تونست راه بره و همش می افتاد زمین و منم بهش میخندیدم..چقدر زود بزرگ شد..چقدر زود گذشت...اونم مادر بزرگمه همیشه مثل من بود بیش از همه احساساتی بود و حالا بیشتر از همه گریه میکنه..هنوزم تسبیح قشنگش دستشه...کاش وقت بود و بهش میگفتم که چقدر دوستش دارم...اونای اون طرفم دوستام هستن...چقدر با هم خاطره داریم...خاطره از شب هایی که دور هم جمع میشدیم و تا اخر شب با هم فیلم می دیدیم و با هم بحث میکردیم...خاطره از اون فرارهای یواشکی از دیوارهای بلند مدرسه و تاخیرهای صبحگاهی...خاطره از اون شب هایی که تا صبح تو صحن اقا با هم صفا میکردیم ....خاطره از اون ماشین سواری ها....راستی چرا دوستام دارن از همه بیشتر گریه میکنن ؟ کمی این طرف تر اون مادرمه که زل زده به من نمیدونم چرا ماتش برده و به من خیره شده...داره به چی فکر میکنه....هنوزم اون گودی رو گونه هاشو وقتی میخندید دوست دارم کاش میتونستم برای اخرین بار بخندونمش تا از همون خنده ها برام بزنه ...همیشه وقتی از دستم ناراحت بود خیره میشد به یک جا و فکر میکرد به چیزی....ممنونم مادرم که بچه بازی های منو تحمل کردی...ممنونم برای اینکه منو با خدا اشنا کردی...ممنونم برای همه چی.......کم کم خاک های روم داره زیاد میشه و دارم به سختی میبینمشون...راستی اینا چقدر جدی هستن ...مخصوصا اون پیرمرد که داره با اون بیل کهنش خاکها رو میریزه روم انگار با من دعوا داره و زودتر میخواد شر منو از دنیای خودشون کم کنه..دلم میخواد بلند بشم وبهشون بگم مرگ پایان چیزی نیست ..تا دیگه از مرگ نترسن ...اه یادم رفت کاش میشد به پدرم بگم کادوی تولدشو کجا قایم کردم اخه اخر هفته تولدش بود ...معین راست میگفت همه چی زود تر از اینکه فکرشو بکنی اتفاق می افته ....دیگه غیر از سیاهی چیزی دیده نمیشه ...سنگینی خاکها رو روی خودم احساس میکنم که بیشتر میشه... زیر لبم زمزمه میکنم اگر مرگ را از این همه ارزشی باشد حاشا که ازمرگ ترسیده ام...ولی اون طرف نوری رو میبینم داره میاد طرف من ... ونوربه من نزدیک و نزدیک تر میشه و من سبک و سبک تر میشم حالا دیگه می تونم پرواز کنم و اوج بگیرم...و شاید فقط .....همین !

رد پای دوستان()

نباید رویا ها را به دست تقدیر میسپردیم....تقصیر خودمان بود....خیلی زود بزرگ شدیم...همین !

رد پای دوستان()

رد پای دوستان()

باورش سخت است . اما من خوشبختم . این را میخواهم فریاد بزنم . می خواهم همه بدانند که من خوشبخت ترین و ازاد ترین مرد جهانم .

من خوشبختم .... چون میتونم بخندم .... ببارم ... بمیرم ... زندگی کنم ... نفس بکشم ... و پشت پا بزنم به تمام خاطرات تلخ و شیرین ... من خوشبختم چون میتونم دوست بدارم بدون هیچ احساس دوست  داشته شدنی حتی. و اصلا چه اهمیت دارد وقتی تو از من حامد تنها تصویر یک انسان احمق را در ذهنت تداعی میکنی و نه چیزی بیش از این .... اره ... من خوشبختم چون دوستانی دارم مثل انیس که تمام زندگیم هستن و اینو برای دلم مینویسم....من خوشبختم چون من برای انجام هر کاری حتی مردن هم ازادم ... و ازادی یعنی خوشبختی ... و من ازاد ترین مرد جهانم ..... بغضم را فرو میدهم به امید فردایی سپید ... و شاید فقط  .... همین  !

رد پای دوستان()

ما چند بار زندگی میکنیم..... چند بار میمیریم.... میگن وقتی انسان میمیره درست 21 گرم از وزنش کم میشه....این 21 گرم چه رمزی در خودش داره.... چه چیزی رها میشه... کی باید به لحظه رهایی برسیم....چه بخشی از ما باهامون میره .... چه چیزی باقی میمونه...!؟ چه چیزی باقی میمونه....

21 گرم وزن چند تا سکه 5 ریالی.... وزن یه گنجشک مگس خواره...یا یه تیکه شکلات....اصلا وزن 21 گرم چقدره.... ! ؟

همین !

رد پای دوستان()

میفهمی خسته ام ... نه دیگه نمیفهمی ....دلم هوایی شده..... این روزا چقدر دلم به روح موسی نیازمند است ....به تکلم بی تکلف با خدا ....بی واسطه از میان درخت و نور ....وتو میگویی باز .....خدا در همه جا جاریست ....چشم بگشا .... روح موسی میخواهم و همان خدای همیشگی ....خدای تنهایی ..... گمش کردم.... راستی شما خدای منو ندیدین؟ تا همین چن وخت پیشا سرم رو زانوش بودا.....نمیدونم یه دفه چی شد که گذاش رفت ،دیگه ندیدمش....خودش همیشه میگفت تنهام نمیذاره ها .....دلم تنگشه بخدا .....اگه دیدینش بهش سلام منو برسونین و بگین این بچه میمیره بی تو ، برگرد ، تو رو به جان عشق برگرد.... برات جون بدم...برمیگردی باز...مثل همون شبا که با هم خلوت میکردیم....من صدات میزدمو تو دستمو میگرفتی....میخوام بنده خوبت باشم...منو همین بسه که فقط بگم تنهام نذار.....

بدترین احساس آنست که فکر کنی چقدر پست شده ای و بدتر از آن نگاه های توست که در این لحظه تو را شکنجه میکند.سرت را پایین بیانداز و در روی مغزت ویراژ بده یه جای کار اشتباه کردی ای پسر...خدا هیچوقت تنهات نمیذاره تو خودت بیمعرفتی کردی..... 

همین !

رد پای دوستان()

از این به بعد کتابی صحبت میکنم . به برادر کوچکترم می گویم  . حال شما چطور است
روز را به خوبی گذرانده ای؟  روی "هــ" تاکید می کنم از ته حلق چون همین است که هست.
من روشنفکرم  من نویسنده ام  . بزرگ!  این را روزی صد بار جلوی آینه تکرار می کنم.
سیگار بهمن کوچک دود می کنم  یا زر یا تیر یا کوفت  هرچه مزخرف تر بهتر
شاید کلاه بافتنی به سر بگذارم  . با ریش بلند  . تابستان گرمم شد سوراخش می کنم
قهوه ام را بی شیر می خورم با اخم.  عینکی می خرم گران. عینکی با دسته "خاص"
گاهی عمیــــــــــــــق به نا کجا که همان روبرو با شد، خیره میشوم . درست همان هنگام که همه دارند من را نگاه می کنند
باید فکر کنند من بس فرق دارم با ایشان و چه گریز پا ست این رشته افکارم
کتاب شعر فلانی را در دست می گیرم . بعد می گویم چه "ناب" است چه "ناب"
بلند حرف می زنم اما فقط بعضی لغات را که آنها را هم بلند شنیده ام . مدرنیسم، اومانیسم، پست مدرنیسم،
چه سوررآل شده ام؟ و اینها را آنقدر بلند می گویم که دیگران هم بشنوند.
و وجود ندارد چیزی که برایم جالب باشد 
به چه روشنفکرم. 
"زندگی جای دیگری است" 

همین

رد پای دوستان()